ما مسافريم. همه حرف همين است و در قطار زندگي كه مي نشينيم هر كس از پنجره يك جور مي بيند. يكي فقط ساختمان هاي بلند را مي بيند يكي خيابان را دشت را  صحرا را    يكي آسمان آبي را. ...

و يكي آدم هايي را مي بيند كه ايستاده اند و به قطار در حال حركت نگاه مي كنند و شايد هم كودكاني كه شيشه هاي پنجره ي قطار را تنها با سنگهاي كوچك در دستشان مي شناسند. خوبي قطار زندگي اين است كه پنجره براي ديدن زياد دارد. آنقدر كه هيچكس نمي تواند از نبود پنجره شكايت كند.

راستي حس چشم انداز نگاه شما از كدام پنجره است؟